Elodie Heloise [39] ademt op Curaçao.
Ze is freelance copywriter
en schrijft verhalen.
Meer van Elodie op haar weblog

De waker

Andreas Wulms waakte over een leven, dat van iemand anders was. "Ik moet gaan, ik kan niet anders‚" had de koopman tegen hem gezegd. "De zorg voor het landhuis draag ik over aan jou." Hij had nog één keer over Piscadera uitgekeken en Andreas op zijn schouder geklopt. "Het ga je goed," was het laatste dat de koopman had gezegd. Andreas Wulms liep door de vertrekken en dekte alle meubels af. Hij vergrendelde de houten luiken en draaide de verandadeuren op slot. De koopman had alleen maar meegenomen wat er in zijn koffer had gepast. Op de secretaire lagen stoffige liefdesbrieven, een kind in een fotolijstje bleef onveranderd jong, een rondslingerend dagblad groeide geruisloos van oud-nieuws naar historisch interessant. De dwingende pas van voortschrijdende dagen stond niet aan Andreas' kant. Vleermuizen en duiven werden vaste bewoners, zoute wind vrat muren aan en schuurde kozijnen en deurposten zwak. Een windhoos liet het dakpannen regenen, ontwrichtte de dragers van het dak. Ongewenst bezoek brak binnen en nam het landhuis haar waardigheid af. Andreas kocht een buks en waakte, over dat wat er nog over was. Maar de muren sidderden en beefden, scheurden, spleten, braken af. Onbeschut lag de restant van iemands leven, als een opgedolven schat. Het kind in het fotolijstje vervaagde onder de blakerende zon, de woorden van een vroegere geliefde vervlogen in één regenseizoen en Andreas Wulms waakte over een leven, dat nu een ruïne was.