|
|
|
Curacao column
|
 |
|
Altijd Curaçao
Ik denk aan Curaçao. Elke dag wel een paar keer. Niet met heimwee, maar met een glimlach. Ik denk aan de zon als de regengoden hier overuren maken (en die maken ze, dat kan ik je verzekeren!). Ik denk aan banda’bou als ik mijn cactus water geef. Ik denk aan vrienden als mijn Skype telefoon piept, omdat vriendin zus of vriendin zo ’s ochtends haar computer opstart. Ik denk aan mijn Curaçaose huis als ik in een tijdschrift een mooie lamp zie, die jammer genoeg never en nooit in mijn koffer zal passen.
Een paar dagen geleden dacht ik plotseling aan loslopende beesten op Curaçao. Toegegeven, vaak is het niet dat ik de geiten, honden, ezels en varkens van Curaçao overpeins. De aanleiding was een verliefd koppel eenden, dat – neem ik aan – op zoek was naar een perfecte broedplaats (’t is er nu eenmaal de tijd voor). Zo maakte ik direct de sprong naar Curaçao en haar loslopende dieren. Iets wat je in België helemaal niet meer tegenkomt. Ja, misschien een huiskat, maar dan wel met een halsbandje om. Voor je het weet, heeft anders de dierenambulance het arme beest al naar het asiel afgevoerd. Voor een loslopende hond krijg je zonder pardon een proces verbaal gepresenteerd. En een loslopende geit zou naar alle waarschijnlijkheid het regionale nieuws halen.
Andere werelden met andere gebruiken. Afgestemd op het leven van alle dag. Twee uitersten, maar op ieders manier even goed!
|
|
|
|
|
|
