|
|
Susanne van Sambeeck [41]
woont in België en is copywriter
van beroep. In Cpost beschrijft
zij haar Curaçaogevoel.
|
|
|
 |
Curaçao Column
|
|
Elke dag in mijn gedachten
"Een bos takken, gekker moet het niet worden", zegt de douanier op Schiphol, als ik weer in Amsterdam arriveer. Voor die beste man ben ik vast een of andere mafketel die een bosje hout mee naar huis neemt. Voor mij ligt dit anders. Ik neem geen takken, maar een stukje Curaçao mee naar huis. Drijfhout met liefde samengebonden en versierd met gladde stukjes glas, geslepen door de Caribische zee. Het is niet het enige souvenir dat ik uit Curaçao heb meegebracht, sinds we eind 1996 terugkeerden. Mijn huis raakt aardig vol. Tijdens elk bezoek aan het eiland kom ik weer iets tegen waarvan ik zeker weet dat ik ’t moet hebben om het warme Curaçaose bad ook thuis te kunnen vasthouden. Als ik alleen al kijk op mijn bureau waaraan ik zit, terwijl ik deze column schrijf. Links een zon van papier-maché met het magische woord ‘Curaçao’ erop. Rechts een bureaukalender met mooie foto’s van het eiland, een Aloë plant en een felgekleurd autootje van klei. Schelpen en nog een brievenstandaard, afzichtelijk door het hoge souvenirgehalte. Maar toch moest en zou ik ‘m hebben. Waarom, vraag ik me af. Normaliter ben ik wars van alles wat nog maar naar souvenir ruikt. Het is het gevoel dat ik wil vasthouden, de leefwijze, de kleuren en de geuren. Het intense, de felheid, de passie. En het lukt me aardig. Want er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn geliefde eiland denk.
|
|
|
|
