Curacao Verhaal

Vanuit het heelal moet Curaçao heel goed zichtbaar zijn. Regelmatig knipoogt zij naar andere planeten, met de maan heeft ze een rechtstreekse morse-verbinding en satellieten knoopt zij een blinddoek voor. Het elektrisch circuit van het eiland stoot stroom in haperende schokken door de stopcontacten. Curaçao is een Bermuda-driehoek in de vorm van een knipperlicht. De aankondiging van een verduistering lees ik van mijn lampen af. Vluchtig leven ze even op; een zinloos protest dat met een acute kortsluiting wordt gedoofd. Pats, en het is aardedonker. Uitgeschakeld, is de moderne mens. Geen radio, geen tv, geen internet, geen airco, geen fan. Voor de één ontberingen van de meest primitieve soort, voor mij een verademing, want als het licht uitvalt, ben ik verplicht alleen met mezelf. De cape van de nacht valt over mijn schouders en ik verstil. Ik zit in het donker en hoor mijn gedachten. Wakker droom ik van mijn dromen, zelfs mijn verwachtingen kan ik helder zien. Want boven mijn hoofd zweven tientallen lichtjes. Vliegende lampjes dansen in zwart fluweel. Onder hun schijnsel worden mijn beste momenten geboren, ben ik het dichtst bij wat ik zou kunnen zijn, denk ik mijn menszijn in volle omvang te begrijpen. En dan, is de stroom terug. De betovering verbroken. Maar gelukkig is het december, de maand waarin het Curaçaose netwerk zwaar wordt beproefd. Ik denk niet dat ik lang hoef te wachten, voor ik mijn lichtjes weer ontmoet.


					Mail online magazine Cpost door met de tell-a-friend-optie!