Foto’s en dia’s zijn gemaakt door de heer Tom Steenhuisen van Emmastad en het koninklijk bezoek in 1955. De beelden zijn van de verlichting bij voormalig Henderson aan de Schottegatweg, de poort bij de Beatrixlaan en de Wilhelminalaan.
De heer Max Steenhuisen [zoon van Tom Steenhuisen] vertelt over de periode dat hij in Emmastad woonde: “In mijn herinnering – als jochie – noemden wij onze wijk Rio Canario. Emmastad was alle wijken, Rust en Burgh, Negropont en de raffinaderij. Bij de foto’s is een foto waar mijn vader onder geschreven heeft: ‘huis R.C. 341′. Ik denk dat in 1937 die woningen nog geen straatnaam hadden en genummerd werden.
Familie Steenhuisen
De eerste vrouw van mijn vader overleed in 1933 vlak na de geboorte van de derde zoon. Hij bleef dus met drie jongens achter en trouwde een jaar later met mijn moeder die hij al van vroeger kende. Mijn moeder vertelde dat dát niet zonder slag of stoot ging, want niet alleen trouwde ze met een oudere man, maar die had ook al drie kinderen én ze ging ver weg naar de West ! Arme ouders van mijn moeder, want twee andere dochters trouwden (één met de handschoen) en gingen naar de Oost, naar Indië en hebben daar alle ellende meegemaakt in die oorlog daar met de Jappenkampen.
Mijn moeder kreeg zelf nog vijf kinderen. Ik ben de middelste uit 1942, geboren in de nacht van 14 op 15 februari toen Curacao werd aangevallen door de Duitse duikboten. Het hele Groene Kruisziekenhuis, nu Sanatorium, was geëvacueerd, op een dokter, een verpleegster en een aanstaande moeder na. De raketten vlogen namelijk akelig laag over dat ziekenhuis, dat ook nog hoog gelegen was. Men heeft mij verteld dat ik ook haast had, want ik kwam heel snel ter wereld.
Door het leeftijdsverschil tussen de oudste en de jongste zijn we niet lang met zijn tienen geweest, want mijn oudste broer Han vertrok al in 1947 of 48 naar Nederland voor studie en is later naar Aruba vertrokken waar hij trouwde met Rhoda Frigerio [de zangeres]. Ook de andere twee oudsten zijn vrij snel daarop vertrokken. Paul de derde van de drie oudste broers, woont al vijftig jaar in Vancouver, Canada. Han, Dick en oudste zus Inez zijn intussen overleden.
Fotografie op Curacao in de twintigste eeuw
Mijn moeder vertelde dat die fotografie niet alleen een hobby was, maar ook noodzaak, omdat met zo’n groot gezin de kosten, vooral met studerenden in Nederland, aardig hoog opliepen. Er zijn veel meer foto’s gemaakt dan wij nu nog hebben, omdat mijn vader bijvoorbeeld veel portretfotografie deed, en die foto’s met negatieven gingen naar Nederland voor de familie. Ook werden foto’s genomen van huizen op Emmastad en Julianadorp voor familie in Nederland. Fotograferen was in die jaren niet zo algemeen als nu. Nu is het klik klik en even op internet zetten. Ons huis in Emmastad had achterin, naast de meidenkamer, de waskamer. Daar had mijn vader zijn donkere kamer.
Huishouding en wonen in Emmastad
Ik zal nooit vergeten, eenmaal per week kwam er een oude Curacaose dame om te strijken. En ik zal nooit vergeten hoe verbaasd wij waren en/of gegiecheld hebben. Toen zij een sigaret opstak en deed zij het brandende deel in haar mond. Zo rookte zij haar sigaret. Wij hadden een inwonende hulp in de huishouding, Gwendelyn Charles uit St. Kitts. Die is jaren bij ons gebleven en terwijl ik dit typ hoor ik weer haar stem. Ik hoor haar nog erbarmelijk huilen op haar kamer, bleek dat ze een brief had gekregen dat haar moeder – toen erg ver weg – was overleden. We hebben haar met zijn allen getroost. Later is ze teruggegaan naar St. Kitts en moet daar intussen overleden zijn.
Bij dat zoeken kwam ik een foto tegen van onze tuin op Wilhelminalaan 7 en zag daar de waterkraan in de tuin. Toen ging mij ineens een lichtje op. Die kraan, zat aan een betonnenpaal. Maar ik realiseerde mij ineens dat wij drie soorten waterleiding hadden. Een kraan in de keuken, voor drinkwater, dan water voor de douche, w.c. enz en twee kranen in de tuin alleen voor het sproeien. Dit water was balastwater dat de tankers bij zich hadden, als ze leeg naar Curacao voeren. Dit water kwam in een grote opslagtank. Hiermee kon men de tuin sproeien. Als kleine jongen herinner ik mij dat mijn vader bezig was met sproeien toen er ineens olie uit de kraan kwam. Ik zie hem nog naar de telefoon rennen. Wat was er aan de hand? In dat balastwater zat uiteraard ook olie. In de opslagtank dreef de olie óp het water, maar als het water op was, kwam de toplaag, olie, mee Dan werd een andere tank aangekoppeld of kon niemand meer de tuin sproeien, totdat er weer een tanker met balastwater binnen was. Hier heb ik nooit meer aan gedacht, totdat ik die foto met die tuinkraan zag.
Werken voor Shell op Curacao
De mensen die uitgezonden werden door Shell bleven doorgaans maar een paar jaar op Curacao. Na vier of zes jaar ging men vier tot zes maanden met verlof naar Nederland en velen werden dan naar een andere raffinaderij ergens in de wereld uitgezonden. Er zijn maar een paar die meerdere perioden op Curaçao zijn geweest. Zoals mijn vader. Dat had twee redenen. Hij was verknocht aan het eiland, sprak ook met de locale bevolking Papiamentu [Hij zou ook nooit de mensen op het laboratorium verboden hebben Papiamentu te praten! Zou je hier de Achterhoekers, de Groningers, de Friezen verbieden om onderling hun eigen taal of dialect te spreken?]. De andere reden was dat Shell in Nederland, Punta Cardon enz. niet veel huizen hadden waar zo’n groot gezin in paste. In 1946 mocht iedereen voor zes weken met verlof naar Nederland en toen had een directeur van de CPIM – die absoluut niet met mijn vader kon opschieten – het voor elkaar gekregen dat hij overgeplaatst werd naar Rotterdam. Het schijnt dat mijn vader gedreigd heeft ontslag te nemen als men dat deed. Mijn moeder vertelt dat het een paar spannende dagen waren, maar ze lieten mijn vader weer naar Curacao gaan. Ik kan mij voorstellen hoe dat gegaan is, want ik heb ook voor dergelijke beslissingen gestaan, dus echt een zoon van mijn vader.”
Max, leuk van je te horen dat jouw moeder, nu al 100 jaar, nog leeft. Ik heb van haar les gehad. Dat was in 1962/63. Zij gaf les op de Vermeerschool in Hilversum. Ik volgede toen de opleiding Vormingsklas. Ik heb mijn stage bij haar thuis gedaan. Ik ben later ook docente geworden op de ‘huishoudschool’, of te wel lhno/mhno, nu vmbo en mbo. Ik ben 2 jaar geleden gestopt met werken. Doe jouw moeder mijn groeten.
Ik wil reageren op het nieuwe bericht van Max Steenhuisen. Hij/beter gezegd zijn moeder zou mijn oma (Hadewine) de Jong Loosdrechtseweg, moeten kennen van de VOEKS. Mijn oma en onze ouders woonde in Hilversum en Max zijn moeder zou nog (volgens mij)les gegeven hebben aan mijn zus Marja na haar MULO.
1 december 2011.
Toevallig keek ik vandaag weer eens naar deze reacties. Winny van der Broek, ja wij zijn in 1958 in Hilversum komen wonen en mijn moeder is lerares geweest op de huishoudschool daar. Op 23 oktober 2011 is zij 100 jaar oud geworden en dat is uitgebreid gevierd. Ze heeft nog altijd een uitstekende gezondheid!(Tropenjaren tellen dubbel zeggen ze wel eens.)
Johanna Huisman-Duinker, mijn ouders hebben al voor 1936 op Negropont gewoond. Ik zal mijn moeder vragen of zij zich de fam. Duinker herinnert. Meestal komt er dan een heel verhaal, want zij is een wandelende encyclopedie. Na een soortgelijke vraag aan haar ontstond het verhaal: “De Nederlandse Spion”. Het staat op de website www. nosdushitera.nl , maar ook kan op deze titel gegoogeld worden.
Ja Paul is mijn oudere broer en die woont in Vancouver, Canada. (is dus niet mijn oom)
Iedereen mag van de foto’s van mijn vader gebruik maken, als zijn naam, M.T.G. Steenhuisen maar vermeld wordt bij de foto (‘s).
Het is bijzonder fijn te lezen dat ik zoveel mensen met dit verhaal een plezier heb gedaan.
Via Irèn Nooren kunt u mij altijd voor nadere informatie bereiken.
groeten,
Max Steenhuisen
Doetinchem
Vanaf 2000 heb ik Curacao regelmatig bezocht. Elke keer gingen we (eerst met mijn moeder, later met mijn zusje) naar het huis kijken aan de Irenelaan, waar we van ongeveer 1948 tot en met 1953 gewoond hebben. Het is vaak gelukt ook contact te krijgen met de bewoners van de 2000 tot en met 2010, jammer genoeg hebben we het huis echter niet meer van binnen gezien. Eind januari/begin februari zijn we weer op Curacao en we proberen het wederom.
Het is een mooi, lief wijkje. Door de films en de foto’s die mijn vader vroeger maakte, herkende ik de omgeving en het huis direct in 2000.
Leuk deze verhalen, vooral omdat het een stukje van mijn jeugd is.
Mijn grootvader Teun de Jong is voor de oorlog, zo rond 1937 zonder gezin, naar Curacao gegaan om te bouwen. Hij had een bouwbedrijf in Nederland. In 1938 heeft hij zijn gezin met 3 kinderen (15, 13, 11) overlaten komen en zijn bouwbedrijf verkocht. Rondom de oorlog ongeveer 1943 was mijn vader met de boot waarop hij op voer in Curacao en kon niet meer weg. Hij is in de Ned. club opgevangen, heeft onze moeder leren kennen en getrouwd. Mijn vader, Bram van der Broek, werkte bij Shelltankers. Toen mijn zus (sept. 46) en ik (aug.45) zo even 1 en 2 jaar waren zijn we naar de Irenelaan 15 verhuisd. Mijn zus is met onze moeder regelmatig terug geweest en ik met haar de laatste 3 jaar 2x. Komende febr. 2012 willen we weer naar het eiland voor een aantal weken. We huren een auto om onze jeugdplekjes op te zoeken als ook de Irenelaan 15. Onze tuin toen leek groter, het hek was een haag van Chineesrozen en de kleur was de woning licht en een rood dak. Ik heb de woning in die 3 jaar steeds anders van kleur gezien. We hebben een ijdele hoop om de woning nog eens van binnen te mogen zien.
In 1953 moest mijn vader naar de oost voor de Shell en wij zijn toen naar nederland terug gegaan. Mijn opa en oma volgde 1 1/2jaar later naar nederland. Zij hebben op de Isla gewoond.
In het begin verhaal staat de familie naam Steenhuisen. Is het mogelijk dat deze familie (of een tak van deze familie) later in Hilversum heeft gewoond en waar de vrouw lerares was?
Winny van der Broek
Hallo! Ik vind deze site MASTER.
Ik ben bezig met mijn 2de boek getiteld Curacao Antes naar aanleiding van mijn radioprogramma in de jaren 80 getiteld “Esaki ta mi tera” via Radio Hoyer. Ik heb een vraag: Mag ik gebruik maken van enkele foto’s? Ik heb toevallig in deze 2de boek over Emmastad geschreven. Het boek is in Papiamentu. Kan ik antwoord krijgen via mijn mail adres?
Alvast bedankt. MASTER.
Mijn ouders hebben ook voor de Shell op Curacao gezeten, mijn vader (Bertus(Bep)Hagendijk)was al in 1936 daar. Helaas was hij precies op verlof toen de oorlog in Nederland uitbrak, maar nadien in hij weer terug kunnen gaan (rond 1946),mijn moeder (Marie)is toen ook meegegaan, ze hadden toen 1 zoon Puck genaamd, ze hebben in het Americanencamp gewoond,waar ook mijn Oom bij hun is komen wonen (Adriaan(Aad) Hagendijk)daarna zijn ze op de Beatrixlaan 1 gaan wonen, intussen hebben ze een 2 e zoon gekregen ruud genaamd,inmiddels was zoon Puck ziek geworden,en mijn moeder is met hem en Ruud naar Nederland gegaan waar Puck is overleden aan Leukemie.
Helaas is later op de Beatrixlaan Ruud overreden en gestorven in 1954,(ligt nog steeds begraven op de begraafplaats aan de Rodeweg)
Toen zijn mijn ouders verhuisd naar de Biesheuvel, en mijn moeder was inmiddels zwanger van mij, maar door alles wat er zich had afgespeelt kon zij het niet langer opbrengen om op Curacao te blijven, en is toen met mijn Oom en Tante die met verlof gingen mee gereisd naar Nederland om er nooit weer terug te keren.
Ik ben eindelijk vorig jaar naar Curacao geweest,was vreselijk emotioneel, hebben 2 dagen doorgebracht bij het bevolkingsregister om allerlei informatie te kunnen achterhalen,hebben de huizen gevonden waar mijn ouders gewoond hebben, maar het voornaamste voor mij, het graf van mijn broer,voor het eerst iets tastbaars dat ik een broer had.
Ik hoop echt volgend jaar nogmaals terug te kunnen, want ik heb het nog lang niet allemaal een plaats kunnen geven.
Hoop dat er nog veel reakties komen.
Mijn moeder kon het bezoek goed herinneren want de boog stond tegenover haar huis.
Bedankt,en groet Marja Hagendijk
Ik heb het stukje over Rio Canario met vreugde gelezen. Ikzelf heb vanaf ongeveer 1948 tot en met 1957 gewoond op Negropont aan de Vermeerstraat. Het is zo leuk om zulke dingen te lezen, je krijgt er alleen zo veel heimwee van. Maar de goede jeugd en het vele buitenspelen en het groene haar van het zwembad kan niemand ons afpakken.
Ik vond het verhaal over Emmastad heel erg leuk. Ik woon al 49 jaar aan de Wilhelminaal # 11 in Emmastad tevens heb ik mijn autoverhuur bedrijf hier die ondertussen al 41 jaar bestaat ook hier in Emmastad. Toen ik hier kwam wonen was Emmastad heel erg schoon en er waren geen hoge muren zoals nu, de scheidingen was gewoon met beplanting. Ter uwer informatie wil ik U zeggen dat op de Wilhelminaan # 7 de Familie Abdala woont een oogspecialist hier op het eiland en hij onderhoudt het huis ontzettend goed. Nog steeds zijn de huizen mooi bepland doordat de meeste mensen een waterput hebben.Leuk iets gehoord te hebben van mij geliefde Emmastad.
@Jeanette Bedankt voor je reactie.
Blijkbaar werkte de slideshow niet goed.
De foto’s zijn nu weer zichtbaar.
heel leuk om te lezen hoe Emmastad vroeger was, mijn moeder woonde daar ook, haar naam is Chichi Heyer. Haar broer, George Heyer woont nog steeds op de Wilhelminalaan.
Kan iemand mij laten weten hoe ik de foto’s kan bekijken, dat lukt me nl. niet!
Alvast bedankt!
Uit de website nos dushi tera begrijp ik dat uw familie Steenhuisen op Negropont heeft gewoond, al voor 1936? Dan is het mogelijk dat zij mijn vader en diens ouders heeft gekend? Fam. Duinker.
Ik ben benieuwd.
vriendelijke groet,
Johanna Huisman-Duinker,
Curacao (ook dus).
In al mijn dagen als scholier heb ik nooit zo’n leuke verhaal gelezen van iemand die ook in Emmastad woonde.
Ik woon zelf ook in Emmastad op het Irenelaan en ik heb ook vaak presentaties gehouden over de Olie-Dorpen en Negropont, Inderdaad waren er in die tijd geen straatnamen voor de wegen van Negropont omdat ze erg nieuw waren maar helaas bijna allemaal weggesloopt.
Ik ben nu 17 jaar oud en ik ben hier in Emmastad geboren en heb altijd hier gewoond en dus daardoor ook een grote liefde voor deze buurt heb alijd zal hebben.
Tevens moet ik een pluimpje geven voor de oude foto’s, echt bijzonder en uniek!
Helaas moet ik dit jaar naar Nederland gaan studeren en mijn zus en moeder alleen laten, mijn zus zoekt ook tegenwoordig een huis in Emmastad (zij is ook een Emmastadliefhebber) omdat ze klaar is met haar studie en binnekort zal trouwen en dus een nieuwe familie met een nieuwe huis zal nodig hebben.
Mijn moeder die wil dit huis verkopen en verhuizen naar een ander kleiner huis in Emmastad
Met andere woorden; Emmastad is zo’n fijne, historische en rustige buurt dat je nooit meer weg zal willen gaan..
Als ik ouder was zou ik een stichting oprichten die zorgt voor het onderhoud en restaureren van dit woonwijk om het zo goed als nieuw te maken als in de bovenstaande foto’s
Wie weet, misschien als ik terug van Nederland kom kan het mogelijk worden!
16 jan. 2010
Zoekend naar verhalen over mijn Curacao van vroeger, kwam ik hier terecht. Ik ben van 1935, heb tot 1946 en later weer van 1951 tot 1953 op Curacao gewoond. Ik herinner me Paul Steenhuisen van de tijd dat ik op Rio Canario woonde. Ik weet nog zelfs dat hij op een hoekhuis op de Wilhelminalaan woonde en dat er veel kinderen waren. Zelf woonde ik toen op de Mauritslaan. Samen met mijn vriendinnetje Fientje Ritsema hebben wij nog wel samen gespeeld.
Doe je oom de groeten van Marianne Voncken
Leuk stukje. Woon zelf nu 22 jaar in Emmastad. Je komt niet vaak iets tegen over Emmastad van vroeger.
Bijzonder interessant om te lezen hoe het leven er vroeger op Curacao uitzag en dat gepaard met foto’s uit die tijd. Ikzelf ben zoon van een destijds op Curacao gestationeerde marineofficier en geboren in 1966. Ik kende Curacao alleen van foto’s en films (super8) van mijn vader en heb het pas leren kennen toen ik later als beroepsmarinier voor de eerste keer op het eiland kwam. Sinds die tijd (ruim 20 jaar geleden) is het mijn tweede thuis en pendel ik geregeld op en neer tussen NL en Korsou om de bedrijven die ik – samen met mijn broer en neef – run te bezoeken. Nogmaals een verhaal dat ik met heel veel interesse heb gelezen, zeker de passage over het sproeien van de tuin, dat kon toen nog allemaal… opmerkelijk! Dank en gegroet, Peter-Paul Solkesz