Mannenruil door Elodie Heloise | Curaçao Verhaal | pagina 5 van 24 | December 2011

Mannenruil

Ingrid rijdt rechtstreeks door naar het bandencentrum. De lekke band die ze zojuist zelf verwisseld heeft ligt in de achterbak van haar pick-up. Ze voelt zich stoer als ze naar haar zwarte handen kijkt. Ze veegt het zweet van haar gezicht en bedenkt te laat dat daar nu ook een zwarte veeg op staat. “Ach, who cares.” Andruw zal erom lachen. Zoals hij altijd om haar moet lachen. Volgens Andruw, een Jamaicaanse filosoof die in zijn levensonderhoud voorziet met autobanden plakken, zijn Curaçaose vrouwen heel anders dan Jamaicaanse vrouwen. En elke keer als zij hem opzoekt, al dan niet met zwarte vegen, ziet hij daarin een bevestiging.
“Wat heb je nu weer gedaan?” Hij vraagt het met een grijns. Ze mompelt wat over een tochtje over de vlakte aan de Noordkant en een wat ongelukkige ontmoeting met een koraalrotspunt. Andruw schudt zijn hoofd. “All alone? Heb je zelf die band verwisseld. You did, didn’t you. You look like you did.” Ingrid knikt. Andruw gooit zijn dreadlocks achterover en begint te lachen. “Dit bedoel ik. Curaçaose vrouwen zijn selfsupporting. Jamaicaanse vrouwen wachten op een vent om het karwei te klaren. Jamaicaanse mannen waarderen de ‘selfsupporting’ vrouw.” Die opmerking zet Ingrid aan het denken. Aan de vele Curaçaose vrouwen die het alleen moeten uitzoeken. Die onafhankelijkheid is er één uit nood geboren. En de waardering ervoor is vaak ver te zoeken. Ze krijgt een stout idee. “Hé, Andruw what about this: we ruilen mannen. Curaçaose mannen naar Jamaica en Jamaicaanse mannen hier naartoe. Dan krijgen onze vrouwen eindelijk wat waardering.” Andruw denkt even. “Maar onze vrouwen dan?” Daar heeft Ingrid al een antwoord op. “Hé Andruw, Ik ben een Curaçaose vrouw… Dus ik denk eerst aan ons. Maar wat we kunnen doen, als dit werkt en de Jamaicaanse vrouwen zijn zelfstandiger geworden en de Curaçaose mannen doen wat meer, dan ruilen we ook de vrouwen.” Andruw laat het idee even doorwerken en vraagt: “You are also partly Dutch, aren’t you?” Ingrid zegt lachtend “Guilty”.
Andruw kijkt Ingrid doordringend aan. “Met al dit ruilen… Did you just try to steal my country?”