Vervulde verwachtingen door Daniëlle Schrijver | Post uit Bonaire | pagina 20 van 23 | Juni 2012

Vervulde verwachtingen | Daniëlle Schrijver

Het is alweer drie jaar geleden. Of is het pas drie jaar geleden? Na een emotioneel vertrek vanaf Schiphol en na uren vliegen met af en aan wat turbulentie, komt de eindbestemming naderbij.
Een ruime bocht naar links en vanuit het raampje aan de linkerkant van het toestel zie ik de eerste lichtjes opdoemen, niet wetend wat me echt te wachten staat. Terwijl het vliegtuig naar de terminal taxiet, schieten woorden en beelden door mijn hoofd. Het zal er warm zijn, warmer dan ik me herinner van toen ik op Curaçao woonde, het is er meer dan klein, zo waarschuwde iedereen en het is er heerlijk rustig. Vlak voordat de deur wordt geopend zie ik dat het heeft geregend. Onbewust krijg ik een rilling van kou. Hoe anders is het als de deur open gaat en de zwoele tropische lucht het vliegtuig binnendringt. Warme lucht, klam door alle vocht, en onmiskenbaar in de vallende avond.
Het wachten bij de paspoortcontrole geeft een eerste signaal dat ik mijn beeld moet bijstellen. Klein is niet de goede term, de menselijke maat geeft een betere beschrijving. De tijd erna belééf ik Bonaire. Auto’s rijden doorgaans rustig, geen files, er is altijd tijd voor een praatje, liefst midden op straat met de raampjes van de auto open. Men neemt tijd voor elkaar. Zo ongeveer niets is meer dan een kwartier van het ander verwijderd. Het begrip tijd is een ander begrip hier dan in Europees Nederland.
Ik verwachtte op Bonaire de rust aan te treffen en niet de rat race die elders ter wereld het doen en laten van mensen dicteert. En die verwachting is bewaarheid. De mens staat meer centraal dan de individu in Europa, hoe gek dat ook klinkt. De mate van respect en aandacht en tijd voor elkaar getuigt daarvan. En ik ben daar van gaan houden. Tot op de dag van vandaag vind ik op Bonaire een samenleving die content is met wat ze heeft. Semper kontentu. Boneiru ta dushi!