Wisselvallig | Curacao column door Susanne van Sambeeck | pagina 11 van 24

Wisselvallig

Het is een zonnige ochtend. Geen wolkje aan de lucht. Ik rijd naar mijn werk. Over de snelweg. Op waarschijnlijk het enige stukje waar nooit files staan. Weinig verkeer geeft de gelegenheid om de omgeving te bestuderen. En die is mooi. Frisgroene bomen, wassende struiken, velden met opkomend onkruid in volle pracht en een hele rits bloemen waarvan ik de naam niet ken (en ook niet hoef te weten). Het is voorjaar. Binnenkort gaan we op vakantie. Naar Curaçao, hoe kan het ook anders. Waarom , denk ik, gaan we weg terwijl het juist nu zo mooi groen en uitnodigend is. Ik fantaseer over een heerlijke lentewandelingen, gezellige barbecues en mooie fietstochten.

Het is vijf uur. Het werk is gedaan. Ik pak mijn tas en loop naar mijn auto. Het regent. De temperatuur is met minstens zes graden gezakt. Mijn paraplu ligt in de achterbak, dus zie ik er uit als een verzopen kat als ik achter mijn stuur kruip. Ik rijd naar huis en wring me moeizaam tussen het vrachtverkeer dat zich in de loop van de dag overal vandaan heeft getoverd.
In een slakkengang met de ruitenwissers op de hoogste stand en aangeslagen ruiten kom ik uiteindelijk thuis. De frisse salade verruil ik voor een stevige stamppot. Ik kijk naar het journaal waar het weerbericht een prominente plaats inneemt. Er wordt hier altijd over het weer gepraat, maar dat is niet gek als je in zo’n wisselvallig klimaat je leven leidt. Met geen koude witte wijn, maar een dampende kop koffie denk ik aan Curaçao. Het is me weer helemaal duidelijk.