Rakumin door Elodie Heloise | Curaçao Verhaal | pagina 5 van 25 | Maart 2012

Rakumin

“Hé Gorda, waar ben je?” Gealarmeerd door de stilte hoort ze hem aanstampen. De houten vloer in het huis verraadt hem. Altijd. Ze weet precies waar ze moet gaan zitten en hoeveel tijd ze dan heeft. Ze fluistert nog een snel ‘ayo’ en klikt haar dochter weg.
“Wat was je aan het doen?” Ze zit tussen de ongevouwen was op hun bed. Haar handen bewegen werktuigelijk en maken stapeltjes. Antwoord geeft ze niet aan de man die in zijn witte onderhemd in de deurpost staat. Dat is ook niet de bedoeling. Hij prefereert een monoloog.
“Ik heb honger. Ga koken.” Commando’s. Hij blaft commando’s en ze voelt de irritatie als een etterende bult aanzwellen. Rustig Gorda, rustig. Als die bult knapt, heb je een probleem. Zoals ze tien jaar geleden had. Het had zo eenvoudig geleken. Het gele pakje was zo klein, zo onschuldig. Rakumin stond erop. Om van ratten af te komen. Ze had goed gedoseerd. Elke dag een beetje door z’n eten. In twee maanden tijd was hij in een mager halflijk veranderd. De dokter kon niks vinden. “Vaker kleine hapjes eten.” Met plezier en zorg had ze zich daarom bekommerd. Elke dag. Totdat ze door hem werd betrapt. De rechter gaf haar drie jaar. En twee jaar voorwaardelijk. Ze betuigde spijt en hij had haar teruggenomen. Stond bij de poort van de gevangenis op de dag dat ze vrij kwam. Maar helemaal vrij was ze nooit geweest. Niet sinds ze bij Gino was.
In de keuken staat zijn stoel al klaar. De stoel waarop hij zit terwijl zij kookt. Ze zucht en wast haar handen. Wachten moet ze nu totdat hij er ook is. En alle ingredienten inspecteert.
Het potje pika op tafel is nieuw en ongebruikt. Gino draait het open en bedeelt zichzelf rijkelijk. Op z’n rijst, naast zijn dradu. Hij neemt meer dan de helft van de gebakken bananen. En van de komkommersalade is ook al niet veel meer over. Hij smakt, eet alleen met een lepel. Veegt zijn mond af met de rug van zijn hand. “Goede pika,” zegt hij waarderend. “Van de Chino?”
Ze kijkt op. Heel even flikkert er iets in haar ogen.
“Nee hoor,” zegt ze dan rustig. “Die heb ik helemaal zelf gemaakt.”