Het Curaçaogevoel van Monique Harbers

Het eerste wat fotografe Monique Harbers opviel toen zij op Airport Hato landde, was het mooie zachte licht, de prachtige kleuren en natuurlijk de heerlijke warmte. Tien jaar later leert ze nog steeds nieuwe locaties kennen op het eiland en is vooral gefascineerd geraakt door de architectuur van Curaçao; zowel de prachtige verweerde huisjes, maar ook de gerenoveerde landhuizen. Puur voor de fotografie hebben de verlaten panden een extra aantrekkingskracht. De constructies waar alleen nog de voorgevel van staat of waar de natuur de overhand heeft genomen; bomen die naar binnen groeien, cactussen die spontaan uit de dakgoot schieten. De shutters die nog maar net aan een haakje heen en weer bungelen in de passaatwind. De bijzondere kleurencombinaties ontstaan doordat de kleurrijke oude verflagen door de vervallen staat weer zichtbaar worden. Het vormt een prachtig tafereel.

Tijdens het aanschouwen komen de vragen: wie er heeft gewoond, hoe heeft het pand er oorspronkelijk uit gezien, wat zijn de herinneringen van de mensen die daar gewoond hebben: Recordar es Vivir (herinneren doet leven). Curaçao heeft deze bijzondere locaties in overvloed. Monique voelt zich geïnspireerd om deze zo authentiek mogelijk vast te leggen.

Het thema Recordar es Vivir resulteerde in een expositie. Door het tonen van de interessante uitgelichte details van monumenten hoopt Monique dat bezoekers beelden herkennen of zich van vroeger herinneren.

Tot eind december 2011 is deze vierde exposite van Monique Harbers te bekijken in Landhuis Vredenberg/restaurant Primas aan de Bramendiweg 200 tijdens lunch en diner. Daarnaast hangen een aantal canvassen in december en in januari 2012 in Mon Art Gallery in The Rif Fort Otrobanda.

Mannenruil

Ingrid rijdt rechtstreeks door naar het bandencentrum. De lekke band die ze zojuist zelf verwisseld heeft ligt in de achterbak van haar pick-up. Ze voelt zich stoer als ze naar haar zwarte handen kijkt. Ze veegt het zweet van haar gezicht en bedenkt te laat dat daar nu ook een zwarte veeg op staat. “Ach, who cares.” Andruw zal erom lachen. Zoals hij altijd om haar moet lachen. Volgens Andruw, een Jamaicaanse filosoof die in zijn levensonderhoud voorziet met autobanden plakken, zijn Curaçaose vrouwen heel anders dan Jamaicaanse vrouwen. En elke keer als zij hem opzoekt, al dan niet met zwarte vegen, ziet hij daarin een bevestiging.
“Wat heb je nu weer gedaan?” Hij vraagt het met een grijns. Ze mompelt wat over een tochtje over de vlakte aan de Noordkant en een wat ongelukkige ontmoeting met een koraalrotspunt. Andruw schudt zijn hoofd. “All alone? Heb je zelf die band verwisseld. You did, didn’t you. You look like you did.” Ingrid knikt. Andruw gooit zijn dreadlocks achterover en begint te lachen. “Dit bedoel ik. Curaçaose vrouwen zijn selfsupporting. Jamaicaanse vrouwen wachten op een vent om het karwei te klaren. Jamaicaanse mannen waarderen de ‘selfsupporting’ vrouw.” Die opmerking zet Ingrid aan het denken. Aan de vele Curaçaose vrouwen die het alleen moeten uitzoeken. Die onafhankelijkheid is er één uit nood geboren. En de waardering ervoor is vaak ver te zoeken. Ze krijgt een stout idee. “Hé, Andruw what about this: we ruilen mannen. Curaçaose mannen naar Jamaica en Jamaicaanse mannen hier naartoe. Dan krijgen onze vrouwen eindelijk wat waardering.” Andruw denkt even. “Maar onze vrouwen dan?” Daar heeft Ingrid al een antwoord op. “Hé Andruw, Ik ben een Curaçaose vrouw… Dus ik denk eerst aan ons. Maar wat we kunnen doen, als dit werkt en de Jamaicaanse vrouwen zijn zelfstandiger geworden en de Curaçaose mannen doen wat meer, dan ruilen we ook de vrouwen.” Andruw laat het idee even doorwerken en vraagt: “You are also partly Dutch, aren’t you?” Ingrid zegt lachtend “Guilty”.
Andruw kijkt Ingrid doordringend aan. “Met al dit ruilen… Did you just try to steal my country?”

Houten huizen op Curacao | een stukje uniek Curacao

“Mijn fascinatie voor houten huizen is ontstaan uit mijn passie voor cultuur”, vertelt Monique Rosalina, uitgever van het boek Wooden Houses of Curaçao. “Overal ter wereld laat ik me inspireren door de lokale cultuur en probeer ik me de vele facetten zoveel mogelijk eigen te maken. Naast cultuur kan architectuur me eindeloos boeien. In dit fotoboek heb ik die twee passies verenigd. Het is een kleurrijk document geworden over een waardevol onderdeel van de cultuur van Curaçao.”

Houten huizen (kas di tabla) maken een belangrijk deel uit van de historie van Curaçao. Ze zijn door de vaak typische Caribische kleuren prachtig om te zien. Als contrast naast de moderne architectuur, stralen ze de authentieke Caribische sfeer uit. Helaas zijn de houten huizen vrij kwetsbaar en daardoor nogal vergankelijk. Een goede reden om ze vast te leggen in een boek zodat ze niet verloren gaan voor het nageslacht en andere geïnteresseerden, vond Monique. Het was niet haar bedoeling een compleet historisch overzicht te maken of een toeristische attractie te creëren. De 300 huizen staan in willekeurige volgorde door elkaar heen maar zijn wel per wijk gegroepeerd.

In de meeste wijken waarin de houten huizen gebouwd zijn staan de huizen erg dicht op elkaar. Het brandgevaar is groot: een uitslaande brand zou rampzalig zijn voor de kas di tabla. Ze zijn moeilijk te onderhouden en het Curaçaose klimaat is niet bevorderlijk voor hun levensduur.

“Sinds het boek uit is, heb ik enthousiaste reacties ontvangen. Het leukste vind ik als er verteld wordt dat men onderweg opeens houten huizen zien en deze bewonderen. Dat is precies mijn bedoeling geweest”, sluit Monique af. “Een groter bewustwording van een stukje Curaçao dat voor velen onzichtbaar is.”