Het Curaçaogevoel van Monique Harbers | Informatie | pagina 4b van 24 | December 2011

Het Curaçaogevoel van Monique Harbers

Het eerste wat fotografe Monique Harbers opviel toen zij op Airport Hato landde, was het mooie zachte licht, de prachtige kleuren en natuurlijk de heerlijke warmte. Tien jaar later leert ze nog steeds nieuwe locaties kennen op het eiland en is vooral gefascineerd geraakt door de architectuur van Curaçao; zowel de prachtige verweerde huisjes, maar ook de gerenoveerde landhuizen. Puur voor de fotografie hebben de verlaten panden een extra aantrekkingskracht. De constructies waar alleen nog de voorgevel van staat of waar de natuur de overhand heeft genomen; bomen die naar binnen groeien, cactussen die spontaan uit de dakgoot schieten. De shutters die nog maar net aan een haakje heen en weer bungelen in de passaatwind. De bijzondere kleurencombinaties ontstaan doordat de kleurrijke oude verflagen door de vervallen staat weer zichtbaar worden. Het vormt een prachtig tafereel.

Tijdens het aanschouwen komen de vragen: wie er heeft gewoond, hoe heeft het pand er oorspronkelijk uit gezien, wat zijn de herinneringen van de mensen die daar gewoond hebben: Recordar es Vivir (herinneren doet leven). Curaçao heeft deze bijzondere locaties in overvloed. Monique voelt zich geïnspireerd om deze zo authentiek mogelijk vast te leggen.

Het thema Recordar es Vivir resulteerde in een expositie. Door het tonen van de interessante uitgelichte details van monumenten hoopt Monique dat bezoekers beelden herkennen of zich van vroeger herinneren.

Tot eind december 2011 is deze vierde exposite van Monique Harbers te bekijken in Landhuis Vredenberg/restaurant Primas aan de Bramendiweg 200 tijdens lunch en diner. Daarnaast hangen een aantal canvassen in december en in januari 2012 in Mon Art Gallery in The Rif Fort Otrobanda.